Meydan-ը
Küratörler: Kirkor Dabanyan & Lara Suluoğlu
3-28 Mart 2026
Açılış: 3 Mart Salı, 18:30
Sanatçılar: Anet Sandra Açıkgöz, Arek Qadrra, İmelda Kuyumcu, Larissa Araz, Sesil Beatris Kalaycıyan, Şirag Şeşetyan, Yeraz Kortun
Meydan-ը, Batı Ermenicesini bir miras ya da temsil edilecek bir kimlik olarak değil; hareket hâlinde olan, parçalanan, başka dillere ve sessizliklere çarparak varlığını sürdüren bir alan olarak ele alır.
Batı Ermenicesini merkezinde bulunduran Hantibum Festivali kapsamında konumlanan sergi, dili bir buluşma noktası olmaktan çok, karşılaşmaların ve ayrışmaların iç içe geçtiği bir zemin olarak düşünür. Sesler burada birleşmez; birbirine değip yankılanır, kesilir ya da dağılır. Meydan bir toplanma alanı değildir. Kimi zaman girilip çıkılan, kimi zaman durulan; ancak kalıcılık vadetmeyen alandır. Ortak bir anlatıya eklemlenme zorunluluğu olmadan kimi zaman birbirinin sesini bozan, kimi zaman boşlukta askıda kalan ilişkiler kurar. Bu yönüyle meydan bir geçiş alanı olarak belirir.
Sergide bir araya gelen yedi çağdaş Ermeni sanatçı, benzer tarihsel ve dilsel boşluklarda üretmenin yarattığı bir yan yanalığın parçasıdır. Kaybolmuş diller, yarım kalmış aktarımlar, bastırılmış ya da dönüşmüş sesler, paylaşılan bir zemin olur. Bu zemin, çalışmaların aralarında açılan mesafeler ve sürtünmelerle tanımlanır.
Meydan-ը, bu aralıklarda kimliğin, dilin ve sanatsal üretimlerin nasıl değiştiğini, nasıl var olmaya devam ettiğini görünür kılar.
*Ermenicede “Ը-ը” (Türkçe “ı’”); fonetik alfabedeki [a/ա] sesine denk düşer. Bu ses arkasından geldiği kelimeyle bitişikse, onun belirli bir isim olduğunu belirten bir ektir.

Meydan-ը
Küratörler: Kirkor Dabanyan & Lara Suluoğlu
3-28 Mart 2026

Açılış: 3 Mart Salı, 18:30
Sanatçılar: Anet Sandra Açıkgöz, Arek Qadrra, İmelda Kuyumcu, Larissa Araz, Sesil Beatris Kalaycıyan, Şirag Şeşetyan, Yeraz Kortun
Meydan-ը, Batı Ermenicesini bir miras ya da temsil edilecek bir kimlik olarak değil; hareket hâlinde olan, parçalanan, başka dillere ve sessizliklere çarparak varlığını sürdüren bir alan olarak ele alır.
Batı Ermenicesini merkezinde bulunduran Hantibum Festivali kapsamında konumlanan sergi, dili bir buluşma noktası olmaktan çok, karşılaşmaların ve ayrışmaların iç içe geçtiği bir zemin olarak düşünür. Sesler burada birleşmez; birbirine değip yankılanır, kesilir ya da dağılır. Meydan bir toplanma alanı değildir. Kimi zaman girilip çıkılan, kimi zaman durulan; ancak kalıcılık vadetmeyen alandır. Ortak bir anlatıya eklemlenme zorunluluğu olmadan kimi zaman birbirinin sesini bozan, kimi zaman boşlukta askıda kalan ilişkiler kurar. Bu yönüyle meydan bir geçiş alanı olarak belirir.
Sergide bir araya gelen yedi çağdaş Ermeni sanatçı, benzer tarihsel ve dilsel boşluklarda üretmenin yarattığı bir yan yanalığın parçasıdır. Kaybolmuş diller, yarım kalmış aktarımlar, bastırılmış ya da dönüşmüş sesler, paylaşılan bir zemin olur. Bu zemin, çalışmaların aralarında açılan mesafeler ve sürtünmelerle tanımlanır.
Meydan-ը, bu aralıklarda kimliğin, dilin ve sanatsal üretimlerin nasıl değiştiğini, nasıl var olmaya devam ettiğini görünür kılar.
*Ermenicede “Ը-ը” (Türkçe “ı’”); fonetik alfabedeki [a/ա] sesine denk düşer. Bu ses arkasından geldiği kelimeyle bitişikse, onun belirli bir isim olduğunu belirten bir ektir.

